Ξημέρωσε; Ποιος ξέρει αλήθεια να μας πει… ο ουρανός πνιγμένος μέσα στους καπνούς, στάχτες παντού μια νεκρική σιγή αγκαλιάζει σήμερα την Αθήνα. Σειρήνες στο βάθος κι η νύχτα αυτή φωτισμένη από τις φλόγες.

Άνθρωποι με μουτζούρες στο πρόσωπο, θλίψη, ένας βουβός θρήνος. Στις τραγωδίες δεν ταιριάζουν πολλές λέξεις, ίσως κάποιος συνθέτης ταιριάξει τις νότες της απόγνωσης για να ντύσει αυτή την Τετάρτη.

Ο χρόνος κυλάει αργά, χωρίς να έχει σημασία…βλέμματα στραμμένα στον ουρανό. Τι να μετρήσω; Τα ζώα που χάθηκαν στις φλόγες; Τα δέντρα που στέκουν σαν μαύρες χήρες; Να μετρήσω τα σπίτια που κάηκαν; Τον φόβο που θεριεύει; Τι να μετρήσω;

Σαν άλλη Σταχτοπούτα σκουπιζω τις στάχτες από το μπαλκόνι. Δύσκολη νύχτα. Κοιτούσα κρυφά τις φλόγες να σβήνουν τα αστέρια. Λες και έκλεψε κάποιος χθες τον ουρανό. Σειρήνες, άυπνοι όλοι, δεν ξέρω πόσες φορές περπάτησα από το σαλόνι στην κουζίνα, πόσες φορές ύψωσα το βλέμμα στον ουρανό να ψελλίσω μια αυτοσχέδια προσευχή. Πόσες φορές πνίγηκα από τη μυρωδιά της κάπνας, μέχρι και το νερό καμένο μυρίζει….

Το ραδιόφωνο ανοιχτό, μέσα στις μουσικές μπλεγμένα τα λόγια του εκφωνητή. Παντού εικόνες απόγνωσης…. Ξύπνησαν μνήμες από το Μάτι, κι ένα μήνυμα να ταράζει την απόλυτη σιωπή, αυτό της πολιτικής προστασίας. Αστείες που γίνονται συχνά οι λέξεις, κενές, χωρίς περιεχόμενο κι εγώ θεατής ξανά και ξανά.

Ανησυχώ για φίλους και γνωστούς… Σκέφτομαι κι εκείνους που έχασαν τη στέγη τους…εκείνους που ψάχνουν τα ζώα τους μέσα στις φλόγες. Μέσα στο μυαλό μου έχει κολλήσει ένας στίχος του Πανουση, πως καταφέρνουν κάποιοι άνθρωποι να μας κάνουν παρέα στις μεγάλες τραγωδίες της ζωής μας.

Τρεμοπαιζει η λάμπα στο σαλόνι, χαμηλή τάση. Ο ιδρώτας κυλά στη σάρκα μου, για λίγα λεπτά σκέφτομαι όσα λέγονται κατά καιρούς για την κόλαση. Όλα είναι εδώ, κόλαση και παράδεισος…κι εμείς θεατές ξανά και ξανά στο ίδιο έργο.

Δεν έμειναν δάση, αυτός ο πλανήτης δέχεται πόλεμο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος για ένα τσουβάλι με λεφτά τα ξεχνάει όλα, τα πουλάει όλα, τα προσκυνάει όλα. Σε έναν φαύλο κύκλο πολιτικής και οικονομίας χωρίς καμία αξία βουλιάζει το ανθρώπινο γένος και αφήνει στάχτες στο πέρασμα του.

Ξημερώνει, οι σειρήνες γίνονται πιο έντονες το ίδιο και η μυρωδιά του καμένου… Οι φλόγες χάνονται στο φως της ημέρας κι εγώ στέκομαι πάντα πίσω από το παράθυρο να κοιτάζω το δάσος που χάνεται…