Αλμπέρ Καμύ

Μέσα στο όμορφο αλλά και δύσκολο ταξίδι της ζωής, θα χρειαστείς συνοδοιπόρο άγνωστε διαβάτη. Ένα ζευγάρι μάτια να σε κοιτάζουν σε κάθε ανατολή και δύση. Ένα ζευγάρι χέρια να σκουπίσουν τα δάκρυα σου, να σε κρατήσουν σε κάθε πτώση και να σου χτυπήσουν παλαμάκιασε κάθε νίκη που κατέκτησες. Χρειάζεσαι έναν σύντροφο, σαν ον κοινωνικό ο άνθρωπος από τη φύση του έχει ανάγκη το «μοιράζεσθαι» για να μπορέσει να επιβιώσει.Αυτό δεν είναι κανόνας, άλλωστε δεν υπάρχουν κανόνες για το πως θα κάνει ο κάθε άνθρωπος το ταξίδι του.Εκείνος επιλέγει τη διαδρομή σε κάθε σταυροδρόμι, εκείνος επιλέγει και το μέσο και εκείνος φυσικά επιλέγει εαν θα την μοιραστεί με άλλους ανθρώπους ή θα ταξιδέψει μόνος.

Γεννιέσαι λοιπόν διαβάτη χωρίς επιλογή και ίσως για αρκετά χρόνια άλλοι να ορίζουν την ζωή σου, κι έπειτα πάλι σίγουρα υπάρχουν κανόνες που σε επηρεάζουν σε κάθε απόφαση ,εκούσια ή ακούσια καθώς βαδίζεις στο μονοπάτι σου για να φτάσεις στον τελικό προορισμό σου. Κάποιοι ψάχνουν μια Ιθάκη, άλλοι ίσως επιθυμούν την Μύκονο όπως και να έχει όλοι στοχεύουν στην ευτυχία, όπως ουτοπικά την έχουν πλάσει στο μυαλό τους, αφού και σε αυτή την ερώτηση δεν υπάρχει απάντηση,κανείς δεν μπορεί να ορίσει τι θα τον κάνει ευτυχισμένο.

Μην βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω.

Μην βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μην σε οδηγήσω.

Βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφος μου.

Αλμπέρ Καμύ Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος

Πόσο εύκολο όμως είναι στην σύγχρονη εποχή να βρείς σύντροφο;Πόσο εύκολο είναι να βαδίζεις πλάι -πλάι με έναν έτερο άνθρωπο, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις δύσκολες καταστάσεις είτε αυτές ονομάζονται πανδημία, είτε οικονομική κρίση  είτε ανεργία; Ας κοιτάξουμε το είδωλο μας με ειλικρίνια στον καθρέφτη, πάντα υπήρχαν δυσκολίες στην ανθρωπότητα, κάποιοι μάλιστα πέρασαν πόλεμο, κατοχή κι όμως κατάφεραν να δημιουργήσουν από το τίποτα κάτι, κατάφεραν να τιμήσουν με αιώνια πίστη και αγάπη τον σύντροφο τους , ακριβώς γιατί είχαν μάθει να βαδίζουν δίπλα-δίπλα ακόμα κι αν αυτό τους ανάγκαζε κατά καιρούς να βαδίζουν είτε πιο αργά είτε πιο γρήγορα.

Υπάρχει ορισμός για την συντροφικότητα;

Εάν ανατρέξει κανείς σε ένα λεξικό σίγουρα θα βρεί έναν ξύλινο ορισμό όταν όμως θα προσπαθήσει να τον φορέσει στον εαυτό του θα τον στενεύει, ίσως μάλιστα να τον πιέζει τόσο πολύ που τελικά θα θέλει απλά να τον αφαιρέσει από τον εαυτό του. Για να μπορέσεις λοιπόν να χτίσεις την δική σου συντροφικότητα πρέπει να χτίσεις και τον δικό σου ορισμό με τον άνθρωπο που επέλεξες να βαδίσετε μαζί. Άρα όλα ξεκινάνε από την επικοινωνία που έχεις με τον σύντροφο σου. Δεν έχει σημασία η συχνότητα, ούτε το μέσο.Εκείνο που έχει σημασία είναι η ειλικρίνεια.Η επικοινωνία πρέπει να είναι απαγκιστρωμένη από κάθε ίχνος ψεύδους ή έστω και μια μικρής απόκρυψης αλήθειας.

Δεν μιλάμε οι άνθρωποι πια.Χτίσαμε μέσα στον κόσμο, έναν δεύτερο κόσμο,εικονικό και έχουμε ξεχάσει να μοιραζόμαστε στην πραγματική ζωή σκέψεις,συναισθήματα, στόχους φόβους, όνειρα. Κρυμμένοι πίσω από οθόνες υψηλής ανάλυσης παίζουμε κρυφτό με την ίδια τη ζωή κάθε μέρα και χτίζουμε μια τέλεια εικονική πραγματικότητα για να δραπετεύσουμε από τα κακώς κείμενα της πραγματικής ζωής.Περιμενουμε σαν ανόητα παιδιά να εμφανιστεί μια νεράιδα και να εξαφανίσει τα κακώς κείμενα με το μαγικό της ραβδί.

Το τελευταίο διάστημα ακούμε συνεχώς για γυναικοκτονίες. Η βία ανάμεσα στα ζευγάρια έχει αυξηθεί, αυτό το ομολογούν και οι έρευνες που γίνονται κατά διαστήματα. Η βία είναι αμφίδρομη, γυναίκες που χτυπούν τους συντρόφους τους ή τους ασκούν λεκτική βία και άντρες που ασκούν σωματική η λεκτική βία στις γυναίκες. Σε μια κοινωνία σαν την ελληνική που ακόμα και σήμερα το διαζύγιο θεωρείται ταμπού ή είναι ταυτισμένο με μια «άγραφη» αποτυχία δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί εντύπωση το έγκλημα όταν γίνεται αλλά θα έπρεπε να εστιάσουμε κυρίως σε όλα αυτά που σαν κοινωνία μας οδηγούν σε αυτά τα εγκλήματα.

Δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια να απαγκιστρωθουμε από όλα εκείνα τα στερεότυπα που καλλιεργούμε με συνέπεια σε όλες τις επόμενες γενιές. Το στερεότυπο του σκληρού άντρα που δεν λυγίζει, της γυναίκας που κάθεται στο σπίτι της όλη μέρα και είναι ντυμένη με την ποδιά για να κάνει γενική στο σπίτι, να μην υπάρχει ίχνος σκόνης πάνω στα έπιπλα. Δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια να καλλιεργούμε την ενσυναισθηση. Βέβαια τώρα θα μου πείτε παλιά γιατί αυτά δεν τα χρειάζονταν και σήμερα μας είναι απαραίτητα;

Όσο περνάνε τα χρόνια σίγουρα θα βλέπετε πως η ζωή του ανθρώπου γίνεται πιο περίπλοκη. Όσο πιο περίπλοκη τόσο πιο πολλά είναι και τα πρέπει που καλείται να ακολουθήσει ο άνθρωπος. Με το κόστος ζωής, συνεχώς να αυξάνεται και το βιοτικό επίπεδο συνεχώς να μειώνεται, μοιάζει ο άνθρωπος τόσο πολύ στα ζώα που τα έχουμε μέσα στα κλουβιά. Όσο λοιπόν περιορίζεται ο άνθρωπος τόσο πιο έντονα επιστρέφει στα αρχέγονα συναισθήματα, όλη αυτή η πολύπλευρη πίεση κάπως θα εκδηλωθεί, άλλοι βγάζουν αυτοάνοσα νοσήματα, άλλοι απλά βρίσκουν τη δύναμη και τα αλλάζουν όλα και άλλοι πιο αδύναμοι τείνουν στο να αφαιρεσουν με τόση ευκολία μια ζωή, ακριβώς γιατί η ίδια η κοινωνία έχει υποβαθμίσει την αξία της ανθρώπινης ζωής και γιατί για κάθε δολοφόνο υπάρχει ένα ελαφρυντικό το οποίο πολύ γρήγορα τον οδηγεί εκτός φυλακής.

Πως από την συντροφικότητα λοιπόν καταλήγει ένα ζευγάρι στο έγκλημα; Σίγουρα πάντως δεν φταίει η κακία ώρα, ούτε η έλλειψη ηθικής της συζύγου, ούτε σαφώς η καταγωγή του φονιά, ούτε το επάγγελμα. Τότε τι φταίει;

Η ανοχή που δείχνει η ίδια η κοινωνία σε συνδιασμό με την ανοχή που δείχνει ο νόμος αλλά και τα όργανα του νόμου. Το σύνδρομο που έχουμε να τα σπρωχνουμε όλα κάτω από το χαλί, γιατί έχουμε την λανθασμένη εντύπωση πως ότι δεν φαίνεται δεν υπάρχει!

Δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά, τίποτα δεν λύνεται με το να το κρύβουμε ή να του κρυβόμαστε. Η ζωή θέλει δράση. Σήκω από την καρέκλα σου και εργάσου σκληρά και έξυπνα εαν θέλεις να γίνεις πλούσιος.Φύτεψε δέντρα και λουλούδια εάν θες τα παιδιά σου να παίζουν μέσα στη φύση.Ασχολήσου με την πολιτική εάν σε απογοητεούν αυτοί που το κάνουν μέχρι τώρα,γίνε εσύ η αλλαγή που ζητάς. Εάν ζητάς έναν σύντροφο για το ταξίδι σου, γίνε εσύ πρώτα συντροφικός κι αν πάλι θες απλά να περπατήσεις μόνος κάνε αυτό.

Σκότωσε κάθε τοξική σκέψη που σε βαραίνει, κάθε τι που σε εμποδίζει να πετάξεις στους δικούς σου ουρανούς.Έχει έρθει η ώρα να φυτεψουμε σε αυτή την κοινωνία σπόρους ενσυναισθησης, αγάπης, κατανόησης, συντροφικότητας. Πρέπει να ξεριζώσουμε κάθε προκατάληψη, πρέπει να διώξουμε τα φαντάσματα που κρύβουμε στις ντουλάπες μας.