Φέτος πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Σεπτέμβριος μέχρι και τώρα είναι σαν ένας ακόμα Αύγουστος, η ζέστη δεν θυμίζει σε τίποτα ότι αλλάξαμε εποχή και το μαγιό μας δεν έχει μπει ακόμα στο πατάρι, είναι εκεί πάντα εύκαιρο και όταν υπάρχει χρόνος τρέχουμε για μια βουτιά ακόμα.

Κι ενώ όλα συνεχίζουν να έχουν το έντονο στίγμα της πανδημίας και εμείς ολοένα την ξεχνάμε και αρχίζουμε να κάνουμε τη ζωή μας λίγο πιο φυσιολογική, εκείνη ξέρει να κάνει αισθητή την παρουσία της ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Εγώ επιμένω να δραπετεύω από όλα αυτά. Όχι δεν αδιαφορώ αλλά δεν μπορώ να δεχθώ πως ανοίξαμε τα σχολεία ξανά με μηδενική ουσιαστική προστασία. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτά τα δύο χρόνια που ήρθαν στη ζωή μας τα πάνω κάτω δεν ήταν αρκετά για να μάθουμε να φοράμε τουλάχιστον την μάσκα μας, ή για να κάνουμε το τεστ μας και να μην το δηλώνουμε έτσι απλά στο gov, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν μάθαμε να μην είμαστε κίνδυνος για την δημόσια υγεία αλλά τείχος προστασίας.

Στον απόηχο όλων αυτών φτάσαμε στα μέσα Σεπτεμβρίου και είναι η εποχή να κάνουμε ένα restart, να θέσουμε τους νέους στόχους μας για τη σεζόν, να φτιάξουμε καινούργια όνειρα και να σχεδιάσουμε πως θα τα κυνηγήσουμε, να πιστέψουμε λίγο παραπάνω στον εαυτό μας, να κατανοήσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες, να μας φροντίσουμε.

Κάθε Σεπτέμβριο το μόνο που αφήνω σταθερό είναι ο σκέτος καφές που θέλω να πίνω, όλα τα άλλα τα αμφισβητώ, ακόμα κι εμένα την ίδια. Τα ξεσκονίζω όλα μέσα μου, τα τιναζω όλα καλά, να φύγουν οι σκόνες, τα χνούδια, ψάχνω κι εκείνα που έκρυψα συνειδητά γιατί δεν μπορούσα να διαχειριστώ όταν συνέβησαν ή εκείνα που λησμόνησα ακούσια.

Μου αρέσει όσο συμβαίνει αυτό μέσα μου να παρατηρώ και τους ανθρώπους γύρω μου. Πολλές φορές κάθομαι σε ένα αγαπημένο μου παγκάκι, και βλέπω τους περαστικούς. Παρατηρώ κυρίως τις εκφράσεις των προσώπων τους, ψάχνω να δω εάν υπάρχουν ίχνη ευτυχίας.

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο πραγματικά είναι δύσκολο να μπορέσεις να δεις ένα πρόσωπο. Λίγο οι μάσκες, λίγο οι οθόνες δύσκολα βλέπεις πρόσωπο πια… Βλέπεις ρούχα, τσάντες , παπούτσια, μαλλιά αλλά τα πρόσωπα δύσκολα.

Τοξικές οθόνες καταπίνουν τα πρόσωπα των ανθρώπων, αλλοιώνουν τα χαμόγελα, τα βλέμματα αλλά ακόμα χειρότερα παγώνουν τις καρδιές μας.

Ειναι τώρα απέναντι μου εδώ και αρκετή ώρα μια παρέα από έφηβες. Μπλουζάκια σχεδόν ίδια, παντελόνια το ίδια, μαλλιά ακριβώς με τον ίδιο τρόπο χτενισμένα, είναι αυτό το συνάμα όμορφο και δυσνόητο συνήθειο που έχουν όλοι οι έφηβοι, την ανάγκη να μοιάζουν μεταξύ τους. Είναι η ανάγκη αυτή να νιώθουν τμήμα σε ένα σύνολο που διαφοροποιείται από την υπόλοιπη κοινωνία, καλώς καθώς αυτά τα παιδιά βλέπουν στο μέλλον και το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας έχει αγκυλώσεις που δεν του επιτρέπουν να βλέπει στο μέλλον.

Δεν έχουν κοιταχτεί στα μάτια όσο μιλάνε, πίσω από τις οθόνες μιλάνε, γελάνε, φλερτάρουν. Θυμώνουν, ονειρεύονται, ελπίζουν όλα πίσω από μια οθόνη.

Μα πως γίνεται να θέλουμε να τα χωρέσουμε όλα πίσω από μια οθόνη;

Χωράει το φλερτ και ο έρωτας μέσα σε ένα μήνυμα ηχητικό ή σε ένα μήνυμα με greeklish και emoticons ;Χωράει τελικά όλη η ζωή μας πίσω από μια οθόνη;

Όσο περνάνε τα χρόνια και αρχίζουν πια κάποια πράγματα να θεωρούνται δεδομένα, όπως η καθημερινή έκθεση του εαυτού μας στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα, τόσο πιο πολύ πιστεύω πως έχουμε χτίσει φυλακές υψηλής ανάλυσης με πολλά χρώματα. Ρωτάω λοιπόν όμως εάν τα συναισθήματα μας μπορούν να χωρέσουν μέσα στα κοινωνικά δίκτυα. Ρωτάω εάν μπορούμε να ζούμε πίσω από τις οθόνες.

Όλο αυτό έχει σίγουρα μια τοξικότητα. Το να γινόμαστε παρατηρητές της ζωής των άλλων (αυτό κάνουμε όταν χαζεύουμε τα στορυ στο instagram), το να βλέπουμε συνεχώς υλικά αγαθά μας δημιουργεί πλαστές ανάγκες , (αυτό κάνουμε όταν αγοράζουμε όσα μας προτείνουν οι influencers), το να μας νοιάζει περισσότερο το story ή το post από τη στιγμή (αυτό κάνουμε όταν πριν φάμε, πιούμε, ή γελάσουμε λέμε μισό-μισό να βγάλουμε μια φώτο) δημιουργεί έναν τοξικό φαύλο κύκλο που μας εγκλωβίζει σωματικά, νοητικά και ψυχολογικά.

Σίγουρα η τεχνολογία είναι ένα σημαντικό εργαλείο που βελτιώνει την ποιότητα της ζωής μας. Ωστόσο κάποιες φορές φαίνεται ότι εμείς γινόμαστε υποχείρια της και εκεί ακριβώς ξεκινά ο τοξικός φαύλος κύκλος. Εκείνο όμως που θα έπρεπε να μας ανησυχεί είναι οι επιπτώσεις που έχει αυτός ο τοξικός κύκλος στους ανήλικους, οι οποίοι από πολύ νωρίς μαθαίνουν να γίνονται υπερκαταναλωτές, να εκθέτουν τους εαυτούς τους σε καθημερινή βάση, να έχουν πρότυπα ανθρώπους που κάνουν story, post, follow up, swipe up και αμοίβονται για αυτό.

Νοσταλγώ κάποιες φορές εκείνη την εποχή που είχα πλήρη άγνοια από όλα αυτά. Τότε που ήμουν παιδί, δεν υπήρχαν κινητά και έπαιζα στις αλάνες με τους συμμαθητές μου μέχρι να νυχτώσει, τότε μάλιστα εμφανίζονταν και οι μαμάδες να μας μαζέψουν. Τότε που πίναμε νερό από το λάστιχο και το φαγητό μας ήταν τηγανητές πατάτες με αυγά, ή ψωμί με ντομάτα και φέτα. Τότε που κάναμε συλλογή από τάπες και αυτοκόλλητα, τότε που δεν μας ένοιαζε τίποτα άλλο πέρα από το να νικήσουμε στα μήλα ή στο κρυφτό… Τότε που η ζωή είχπιο έντονη γεύση και όλα τα υπόλοιπα ήταν σε δεύτερο πλάνο….

Τώρα είναι σε δεύτερο πλάνο η ζωή και όλα τα υπόλοιπα σε πρώτο πλάνο… Στριμωγμένα στην οθόνη από το καλό προφίλ πάντα.

Καθώς τελειώνω τον freddo μου βλέπω τα φύλλα να πέφτουν από το δέντρο και νοσταλγώ λίγο τα πουλόβερ μου για να είμαι ειλικρινής, νοσταλγώ και τον ζεστό καφέ, το πάπλωμα μου, το τζάκι, τα κασκόλ, τα μπουφάν.

Νοσταλγώ όμως μαζί με αυτά κυρίως εκείνα τα αυθεντικά χρόνια που η ζωή δεν χωρούσε πίσω από καμιά οθόνη, ίσως λίγο πίσω από εκείνη της τηλεόρασης.

Πως να στριμώξωτη χαρά, την λύπη, τη νοσταλγία, τα δάκρυα, τον έρωτα και την αγάπη μέσα μια οθόνη; Δεν θέλω να τις τσαλακώσω, δεν θέλω να τις βάλω πίσω από ένα τζάμι υψηλής ευκρίνειας, ούτε θέλω να έχουν το καλό τους προφίλ. Προτιμώ να έχουν το αληθινό τους προφίλ!