Δηλώνω άτομο που αγαπάει την ύλη, ίσως και λίγο παραπάνω από όσο πρέπει… Βέβαια τώρα να μου πείτε ποιος ορίζει το πρέπει; Ας πούμε ότι έχουν τεθεί κάποια μέτρα αποδεκτά από την πλειοψηφία της κοινωνίας. Εγώ λοιπόν την ύλη την αγαπάω και δεν την αποχωρίζομαι εύκολα, ειδικά εάν δεν έχει φθορές και πιο ειδικά εάν αυτή η ύλη έχει υπάρξει επέκταση του εαυτού μου και έχει «περπατήσει» μαζί μου.

Τα παλιά μου παπούτσια δεν έχουν χαλάσει, ωστόσο έφτασε η ώρα να τα αντικαταστήσω με ένα καινούργιο ζευγάρι. Τα καθαρίζω με προσοχή, δένω όμορφα τα κορδόνια τους και τα βάζω στο κουτί τους. Θα τα αφήσω έξω από έναν κάδο, να τα πάρει κάποιος που τα έχει ανάγκη. Του τα χαρίζω με όλη μου την καρδιά.

Όσο τα φροντίζω το μυαλό μου έχει γεμίσει με εικόνες, όμορφες εικόνες. Και που δεν πήγα με αυτά τα παπούτσια τρία χρόνια τώρα.

Περπάτησα ένα φθινοπωρινό απόγευμα με το σύντροφό μου όλα τα στενά της Πλάκας. Ήπια καφέ εκεί στο Γιασεμί και άκουγα όμορφα τραγούδια ενώ περίμενα τον ήλιο δύσει για να ανοίξουν ένα – ένα τα φαναράκια στα πλακόστρωτα στενά.

Κι ενώ έχουν μεγάλο τακούνι, έτρεξα μαζί τους μια μεγάλη λεωφόρο για να φτάσω στην ώρα μου στο επαγγελματικό μου ραντεβού.

Αυτά φορούσα όταν αποχαιρέτησα τη μαμά μιας φίλης.

Με αυτά κατέληξα ένα βράδυ να χορεύω κάπου στα Εξάρχεια λίγες μέρες πριν μπει στη ζωή μας ο covid.

Ταξίδεψα μαζί τους μέχρι την Τζιά, τα φορούσα μέσα στο πλοίο και μαζί τους περπάτησα όλο το νησί. Πήγα σε ένα μαγαζί με ποτό την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, πέταξα χαρταετό την επόμενη μέρα.

Αυτά τα παπούτσια φορούσα κάθε μέρα στη δουλειά. Αυτά φορούσα και το απόγευμα στις βόλτες.

Αν είχαν στόμα αλήθεια θα μπορούσαν να σας πουν σχεδόν τα πάντα για εμένα. Τρία χρόνια άλλωστε μαζί γυρνάμε τον κόσμο.

Πόσες φορές τα φόρεσα ευτυχισμένη; Πόσες φορές τα φόρεσα και ήμουν θλιμμένη; Πόσες φορές ήμουν απελπισμένη και πόσες να ένιωθα δυνατή;

Τα κοιτάζω με στοργή, σας το είπα άλλωστε την αγαπώ την ύλη. Δεν μπορώ απλά να την αντικαταστήσω με το επόμενο κομμάτι. Κάποιες φορές μάλιστα επιμένω να την κρατώ κι ας έχει εμφανή σημάδια φθοράς. Λέω καμιά φορά στις φίλες μου πως ότι αγοράζω το έχω πρώτα ερωτευτεί, κι εκείνες γελούν μα όμως είναι αλήθεια.

Πως να αφήσεις λοιπόν έναν έρωτα στον κάδο της γειτονιάς;

Η πιο όμορφη στιγμή πάνω σε αυτά τα παπούτσια ήταν…. Πως να διαλέξω; Ήταν όταν αντάμωσα μετά από το πρώτο lockdown με τις φίλες μου. Όταν κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου την κόρη της κολλητής μου την οποία και βάφτισα. Ήταν όταν χόρευα μέχρι το πρωί με τον σύντροφο μου, όταν άκουσα για πρώτη φορά ένα τραγούδι που μπήκε στην λίστα με τα αγαπημένα μου.

Τα «χαϊδεύω» για τελευταία φορά, τα βάζω στο κουτί.Ριχνω και μια κλέφτη στα καινούργια… Ποιος ξέρει πόσες χαρές και λύπες θα περπατήσουμε μαζί… Ποιος ξέρει αλήθεια ποιους νέους τόπους θα διαβούμε. Άλλωστε αυτό δεν είναι το όμορφο της ζωής;

Καθώς περπατάω για να φτάσω στον κάδο σκέφτομαι ακούσια ανθρώπους που συναντήθηκαν οι ζωές μας. Εστιάζω για κάποιους λόγους σε εκείνους που έφυγαν σαν κλέφτες… γελάω ακούσια.

Κάποιοι σκέφτομαι αντικαθιστούν τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο που πετάνε τα παλιό τους πουλόβερ γιατί ξεχείλωσε, γιατί δεν είναι πια στη μόδα… Κάποιοι φεύγουν από τις ζωές μας σαν κλέφτες κι εγώ κάνω ολόκληρη «ιεροτελεστία» για να αποχωριστώ ένα παλιό ζευγάρι παπούτσια. Δεν είναι αστείο;

Καθώς φεύγω από τον κάδο με αργά και σταθερά βήματα, βλέπω από ψηλά τα καινούργια μου παπούτσια. Γυαλίζουν, έχουν αυτό το αψεγάδιαστο του καινούργιου…. Μεταξύ μας όμως θέλω να σας πω ότι ανυπομονώ να γεμίσουν με τα πρώτα σημάδια από το περπάτημα!