Τα τελευταία δύο χρόνια, (νομίζω ότι τόσα είναι) έχει μπει στη ζωή μας ένας νέος αριθμός, το 112 που κατά καιρούς εμφανίζεται να ταράξει τη γαλήνη της ημέρας μας και να μας προστατεύσει από κάποιο φυσικό φαινόμενο που απειλεί την ακεραιότητα μας.

Το καλοκαίρι μας συμβούλευε να εκκενώσουμε τα σπίτια μας καθώς πλησίαζε η πυρκαγιά και από εχθές μας ενημερώνει για την επέλαση του κύματος κακοκαιρίας και πιο συγκεκριμένα για την έντονη βροχόπτωση σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Είναι Οκτώβριος, ήμασταν σε πλήρη ξηρασία περίπου τέσσερις μήνες και όπως είναι απολύτως φυσιολογικό το φθινόπωρο ξεκινούν οι βροχές. Όλη αυτή η υπερβολή στην παρουσίαση της σημερινής κακοκαιρίας ως το τέλος του κόσμου συμβαίνει γιατί θέλουμε όντως να προστατεύσουμε τους πολίτες από μια έντονη βροχόπτωση ή είναι ένας τρόπος να χαλιναγωγήσουμε τη μάζα κάνοντας την να φοβάται ακόμα και την βροχή;

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, προβάλλουν πλάνα με δρόμους που έχουν πλημμυρίσει, σε αυλή σχολείου στήθηκε αυτοσχέδιος διάδρομος διαφυγής με θρανία, τα σχολεία στην Αττική αύριο θα παραμείνουν κλειστά και το 112 μας συμβουλεύει να μην κάνουμε άσκοπες μετακινήσεις.

Η λύση λοιπόν για ότι συμβαίνει είναι να κρυβόμαστε σπίτι μας; Η εάν πρόκειται για πυρκαγιά να το βάζουμε στα πόδια;

Μήπως εκεί στο υπουργείο πολιτικής προστασίας αγνοούν τη λέξη πρόληψη;

Εάν όλοι οι δήμοι είχαν καθαρίσει μέχρι σήμερα τα σημεία διεξόδου του νερού, εάν καθαρίσει τις βάνες, εάν είχαν επιμελώς φροντίσει τα ρύθρα θα κυλούσε το νερό της βροχής κανονικά στο οδικό δίκτυο;

Κάποιες φορές πραγματικά νιώθω οργή και θλίψη για όλα όσα, συμβαίνουν γύρω μας. Κυρίως γιατί εντοπίζω πως υποβόσκει έντονα μια μορφή αδιαφορίας από τους υπεύθυνους αλλά και από το σύνολο των πολιτών.

Μια αδιαφορία που δημιουργεί προβλήματα κυρίως σε όλους εμάς, εμάς ου το καλοκαίρι είδαμε τα σπίτια μας να καίγονται, εμάς που τώρα τα βλέπουμε να γεμίζουν νερά. Εμάς που αύριο το 112 θα μας υποδείξει να κάνουμε κάτι άλλο, το οποίο φυσικά δεν θα μας λύσει το πρόβλημα αλλά θα δημιουργήσει μια σειρά νέων προβλημάτων.

Πόση χειραγώγηση και τρομοκρατία της σκέψης αντέχει η εποχή μας;

Δεν με ενοχλεί το μήνυμα με ενοχλεί που το μήνυμα αυτό συνοδεύεται από την τακτική του «νίπτω τας χείρας μου» και έτσι πλέον δεν φέρω και καμιά ευθύνη για όσα συμβούν. Εάν χάσετε τα σπίτια σας, τα μαγαζιά σας εάν τα σχολεία σας γεμίσουν λάσπες γιατί σας έχουμε βάλει να κάνετε μάθημα σε κοντέινερ δεν φταίμε εμείς που κάθε τέσσερα χρόνια σας ζητάμε να μας δώσετε δημοτική ή κοινοβουλευτική εξουσία. Φταίτε εσείς που μας την δίνετε και η κλιματική αλλαγή.

Το 112 δεν είναι η λύση, λύση είναι να πάρετε ένα μολύβι και χαρτί και να γράψετε όλα όσα πρέπει να έχετε έτοιμα πριν την έντονη βροχόπτωση και την πυρκαγιά!