Καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται και καθημερινά βελτιώνει το βιοτικό του επίπεδο αυξάνοντας ωστόσο αρκετά το κόστος ζωής, φτιάχνει όμορφες (εξωτερικά κοινωνίες) οι οποίες στον πυρήνα τους τρέφουν επιμελώς προκατάληψεις και στερεότυπα που αργά ή γρήγορα γίνονται «τέρατα» που μας καταπίνουν.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έχουμε αυτή την συνήθεια να κατακερματίζουμε την ανθρωπότητα σε υποσύνολα, γυναίκα, άντρας, μελαμψός,λευκός, ξανθιά, μελαχρινή, καστανή. Ή για να το θέσω ορθά,δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αυτές οι λέξεις προσδίδουν δύναμη, εξυπνάδα και ότι άλλο σημαίνουν.

Ένα από τα υποσύνολα της ανθρωπότητας είναι και η γυναίκα, η γυναίκα η αρχή του κόσμου όχι φυσικά γιατί έχει μεγαλύτερη αξία το γυναικείο φύλλο, αλλά γιατί βιολογικά το γυναικείο φύλλο είναι το πρώτο που δημιουργείται στην κοιλιά της μητέρας.

Είμαστε όλοι θηλυκά πριν να ορισθεί το αρσενικό.

Η εποχή μας έχει συχνά χαοτικές «μαύρες τρύπες » που μας καταπίνουν. Όσο λοιπόν οι γυναίκες προσπαθούν να αποκτήσουν φωνή μέσα από διάφορα κινήματα και δράσεις, το σύνολο της κοινωνία μας έρχεται συχνά αντιμέτωπο με πράξεις που την σοκάρουν ,την αφήνουν σχεδόν άφωνη.

Η σύγχρονη κοινωνία είναι συχνά επιβαρυντική για τις γυναίκες.

Αυτό βέβαια εξηγείται εάν κάνουμε μια καταγραφή των πρέπει που κρεμάμε στην πλάτη κάθε γυναίκας σχεδόν από την πρώτη μέρα της γέννησης της. Όμορφη,ευγενική, αδύνατη, πιάνο, γαλλικά, μπαλέτο, μαγειρική, κέντημα, ερωμένη, σύζυγος, μητέρα, φίλη, αδερφή, κόρη, νύφη, πεθερά, εργαζόμενη… και σίγουρα πολλά ακόμα που ξεχνάμε.

Η κοινωνία για πολλά χρόνια καταπίεζε το γυναικείο φύλλο, το είχε τοποθετήσει «σαν μπιμπελό»στα επάνω ράφια της κοινωνικής πυραμίδας και της είχε δώσει τον ρόλο του παθητικού παίκτη.

Η γυναίκα δεν πήγαινε σχολείο αλλά από μικρή αναλαμβάνει δουλειές του σπιτιού για να μπορέσει αργότερα να είναι νοικοκυρά στο δικό της σπίτι, δεν ψηφίζει και δεν έχει άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω της, είναι γεννημένη για να φέρει στον κόσμο παιδιά και να υπηρετεί τον σύζυγο, τα πεθερικά και τους γονείς της.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν με αγώνες και δράσεις το γυναικείο φύλλο κατάφερε σιγά σιγά να αποτινάξει αυτήν την παθητικότητα από τα φουστάνια του και να γίνει ολοένα και πιο ενεργητικό, έτσι λοιπόν η γυναίκα κρέμασε την πόδια της και βγήκε στην αγορά εργασίας, μπήκε στο στίβο της πολιτικής και έγινε ισότιμη με τον άντρα. (Τουλάχιστον στα χαρτιά.)

Η ψυχική ανάπτυξη κάθε γυναίκας καθρεφτίζεται στην σχέση που έχει με την μητέρα της. Είναι εκείνη που έχει το χρέος να μάθει στην κόρη της να δρα απενοχοποιημένα. Να της μάθει να αγαπάει τον εαυτό της,να τον δέχεται όπως είναι με τα μακριά η κοντά πόδια, την φαρδιά η στενή μέση, το μικρό η μεγάλο στήθος. Να της μάθει να αποχωρεί όταν μια σχέση δεν την ικανοποιεί, να της μάθει πως δεν είναι αποτυχία το διαζύγιο, δεν είναι αποτυχία η μη απόκτηση παιδιών, δεν είναι αποτυχία να μην ταιριάζει η εικόνα σου με τα εξώφυλλα των γυναικείων περιοδικών ούτε και επιτυχία εάν ταιριάζει.

Η αξία ενός ανθρώπου δεν καθορίζεται από τον άνθρωπο που επιλέγει ως σύντροφο στη ζωή του.

Οι γυναίκες που διστάζουν να αποχωρήσουν από μια σχέση καταλήγουν συχνά εγκλωβισμένες σε γάμους που δεν τους ταιριάζουν. Γάμους που επίσης δεν τερματίζουν και μεγαλώνουν παιδιά που έχουν στρεβλή εικόνα για την οικογένεια και την συντροφικότητα. Κάπως έτσι όταν κάποιο πρωι ακούμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης πως βρέθηκε ένα γυναικείο πτώμα ,η πρώτη σκέψη όλων μας είναι πως ο δολοφόνος είναι ο σύντροφος.

Η γυναίκα μεγαλώνει μέσα σε μια κοινωνία που την διδάσκει επιμελώς να «υπομένει» τα κακώς κείμενα, τόσο στις προσωπικές της σχέσεις όσα και στις φιλικές και επαγγελματικές της σχέσεις.

Τηλεοπτικά προγράμματα όπως το Bachelor, ενισχύουν όλα αυτά τα φαινόμενα σεξισμού και φθόνου. Από αυτά τα προγράμματα που παρακολουθούμε με την πρόφαση ότι έχουμε ανάγκη να χαλαρώσουμε από την δύσκολη μέρα που μόλις τελείωσε, γεννιέται και αναπτύσσεται αργά και σταθερά το συναίσθημα του φθόνου.

Ο φθόνος , η δυσαρέσκεια για τα αγαθά των άλλων, συναίσθημα που τυφλώνει και οδηγεί σε συμπεριφορές ακραίες,βίαιες ακόμα και εγκληματικές ενέργειες.

Η γυναίκα μεγαλώνει μέσα σε μια κοινωνία που την συγκρίνει συνεχώς με τις άλλες γυναίκες. Την βάζει σε μια διαδικασία να επιθυμεί να γίνει καλύτερη μητέρα, σύζυγος, σύντροφος, επιστήμονας, επιχειρηματίας, υπάλληλος από τις άλλες γυναίκες που συναναστρέφεται.

Αυτό ωστόσο ίσως και σημείο των καιρών καθώς τα κοινωνικά δίκτυα προάγουν αυτόν τον ανταγωνισμό κενότητας.

Αυτή την περίοδο είμαστε τηλεθεατές (κακώς) μια δίκης που έχει ως κεντρικό άξονα αναφοράς τον φθόνο ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Μια γυναίκα αποφάσισε να γίνει τιμωρός μιας άλλης γυναίκας, στο όνομα μια ψευδεπίγραφης ηθικής που την δίδαξε η κοινωνία. Ένα τυφλό έγκλημα από εκείνα που σπάνια τιμωρούνται. Ποια είναι η τιμωρία εκείνη που θα ισορροπήσει την πράξη του εγκλήματος; Ποια τιμωρία αρμόζει σε έναν θύτη που γεμάτος φθόνο στερεί το πολύτιμο αγαθό της ζωής σε έναν άλλον άνθρωπο;

Αλήθεια πως γίνεται μια γυναίκα να τιμωρεί μια γυναίκα με αυτόν τον τρόπο; Όλα μπορούν να συμβούν όταν στην εξίσωση εισβάλλει ο αστάθμητος παράγοντας του πάθους. Είμαστε άνθρωποι και ή ψυχή μας παράγει και αρνητικά συναισθήματα. Πως δημιουργούνται αυτά; Από ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να δουλεύουν τον εαυτό τους, από ανθρώπους που μεγάλωσαν μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον αλλά και από τους τοξικούς φίλους που κατά καιρούς έχουμε δίπλα μας.

Είμαστε δορυφόροι φαυλων κύκλων ανθρωποφαγίας και ακροβατούμε καθημερινά ανάμεσα στο ρόλο του θύματος και του θύτη.

Πάντα όμως υπάρχουν επιλογές, υπάρχει και η οδός της αποχής από όλη αυτή την τοξικότητα της εποχής που μας μετατρέπει σε δορυφόρους φαύλων κύκλων. Κι αυτό επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν είναι προνόμιο κάποιου φύλλου, αφορά ισότιμα γυναίκες και άνδρες.

Καθώς προχωράμε και εξελισσόμαστε καλό θα ήταν να αρχίσουμε σιγά σιγά να αφαιρούμε πρέπει να προσθέσουμε θέλω και να οραματιζόμαστε την εξυγίανση της κοινωνίας μας!